Et j’ai osé avancer, sans même la moindre parcelle de conscience d’un mensonge, que j’étais patiente.
“Je suis très patiente”.
Sans mentir, c’est parfois vrai. C’est souvent le cas. C’est quand même pas si faux que ça…
Sauf que les seuls mots qui me coulent dans le sang depuis quelques heures sont l’urgence, l’insupportabilité, l’intolérabilité face au temps que je dois regarder passer sans oser avancer.
Archives
- July 2011
- December 2010
- November 2010
- March 2010
- January 2010
- December 2009
- November 2009
- October 2009
- June 2009
- May 2009
- April 2009
- March 2009
- February 2009
- December 2008
- November 2008
- October 2008
- September 2008
- August 2008
- June 2008
- April 2008
- February 2008
- January 2008
- December 2007
- November 2007
- October 2007
- September 2007
- August 2007
- July 2007
- June 2007
- May 2007
- April 2007
- March 2007
- February 2007
- January 2007
- December 2006
- November 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
- January 2006
- December 2005
- November 2005
- October 2005
- September 2005
- August 2005
- July 2005
- June 2005
- May 2005
- April 2005

Leave a Comment